من اگر گاه دلم می گیرد برای آن نیست که ناسپاسم و فراموشت کرده ام.
اگر بغض گلویم را می فشارد، دلتنگ تو ام و شرمنده درگاهت.
ای که از صمیم قلب دوستت دارم! به خاطر این همه نعمت سپاسگذارم. اما مگذار گم شوم. دستم را بگیر و راه را نشانم بده. تا دل به کوچه هایی نبندم که سر انجام آن به بن بست می رسد.
به من یاد بده آن قدر محو نعمت نشوم که عطا کننده آن را از یاد ببرم. می دانم که صدایم را می شنوی. اگر این چشم ها می بیند و این گوش ها می شنود فقط به خاطر توست.
خدایا کمکم کن قطره ایمانم را به قیمت هیچ دریایی نفروشم.
خدایا! به من یاد بده که فقط تو را داشته باشم و تنها به تو دل ببندم.
مهربانا! به من یاد بده که اگر کسی تحسینم کرد تو را شکر گویم و اگر کسی به من ظلمی کرد به تو بسپارمش.
خدایا! مگذار فقط خودم را ببینم. روحم را فرا بگیر تا مغرور نعمتی نشوم که عطا کننده اش تویی.
ای زیباترین! این نعمت بزرگی را که به من عطا کرده ای از من مگیر. این که گاه از دیدن غم دیگران غمگین شوم و گاه از دیدن شادی آنها شاد، این نعمت که گاه از ته دل بخندم و گاه با تمام وجود گریه کنم
گریه ای برای دوری از تو...
